Անհաղորդ

Չի հոսում գետը Հրազդան,

Գետառը բետոն է ծամծմում,

Տղերքը՝ թաղերից այս ու այն

մնացին բետոնե անցյալում։

Մեկը այս քաղաքի դռներին

սգո սև ծաղիկներ է շարել,

էն երկրում կանաչող նռնենին

ասում է՝ ես էլ եմ շվարել։

Մեկ ամսից մի գարուն պիտի գա.

-Որտեղի՞ց,-հարցնում է մի աշուղ,

տարածվիր գույներում անխնա,

Գետառը բետոնն է լուռ մաշում։

Մեկ ամսից քաղաքը կհոսի

ձայներով, թրթիռով՝ աջ ու ձախ,

ու տերը այս անհույս քաոսի

կօրորվի բետոնե պատից կախ։

Նորայր Գրիգորյան

Մեկնաբանություններ